Het is een mooie tijd voor iedereen die het klimaat een warm hart toedraagt. Na jaren van zwalkend beleid en na pittige onderhandelingen over een klimaat- en energieakkoord tussen de industrie, milieubewegingen en de overheid, is daar ineens witte rook. Met een ruime meerderheid in de Tweede Kamer werd het Klimaatakkoord gepresenteerd, waarin als doelstelling is vastgesteld om broeikasgassen voor 2030 met minimaal 49%, en een ambitie van 55%, te reduceren ten opzichte van 1990, en voor 2050 met minimaal 95 procent ten opzichte van 1990.

Niet alle klimaatdoelen afdwingbaar

Er is van alles aan te merken op dit Klimaatakkoord, gaat het ver genoeg, is het niet te ‘zacht’, de doelen zijn slechts een streven en niet afdwingbaar. Het komt nu aan op de uitwerking. Tegelijkertijd is het ongekend dat het Klimaatakkoord regelt dat de regering voortaan ieder jaar een klimaatbegroting maakt met wettelijke doelen voor vermindering van broeikasgassen, stimulering van duurzame energie en energiebesparing. Een wettelijk proces van rapportage dwingt de politiek om jaarlijks in de spiegel te kijken en zich af te vragen: wat gaat er goed, waar kan het beter, wat werkt er niet? Dit is toch wel echt een goed begin!

De olifant in de kamer

Mooi nieuws, dus? Net als bij klimaatakkoord van Parijs valt ook bij het Nederlandse Klimaatakkoord, de (internationale) luchtvaart er buiten. En dat heeft tot veel reacties geleid. Nederland gaat zich in Europa wel inzetten voor een belasting op vliegen, een lange, moeilijke weg vrezen wij. En er is ook minder positief nieuws vanuit de luchtvaart zelf. De internationale VN-organisatie voor de burgerluchtvaart, ICAO, klopt zich al een jaar op de borst met CORSIA. Dat is – naar eigen zeggen – het eerste mondiale sector-akkoord om CO2-uitstoot te verminderen. Deze zomer werden de regels van het CORSIA-akkoord goedgekeurd en daar werden wij niet blij van. Terwijl het besef dat vliegen heel schadelijk is groeit en de maatschappelijke weerzin tegen uitbreiding van Schiphol steeds meer voelbaar wordt, wil de industrie de groei niet beperken en is de maatregel om “klimaatneutraal te groeien” vanaf 2020 genoeg. Dat betekent dat de uitstoot boven het niveau van 2020 moet worden gecompenseerd met klimaatprojecten of gerealiseerd door CO2-reductie door het gebruik van meer duurzame biobrandstoffen.

Compensatie en klimaatneutraliteit

En laat compensatie nu het terrein zijn van Climate Neutral Group. Wij kunnen, met meer dan 15 jaar ervaring, met enige autoriteit zeggen dat het ene klimaatproject het andere niet is. Klimaatcompensatie kan een enorme win-win opleveren. De koper van carbon credits claimt klimaatneutraliteit en de verkoper kan een project draaien dat niet alleen additionele CO2-reductie oplevert, maar ook nog bijdraagt aan minstens een van de andere Sustainable Development Goals. Een goede certificering volgens de VCS en Gold Standard garanderen de kwaliteit van de projecten.

Neem het klimaat serieus

Helaas heeft ICAO de criteria waaraan de carbon credits in CORSIA moeten voldoen afgezwakt. ICOA benadrukt dat dit noodzakelijk is om de afspraken in CORSIA te kunnen behalen: er moet voldoende aanbod van carbon credits moet zijn om de groei van de luchtvaart, 8% per jaar (!), te kunnen compenseren. Daarvoor zijn veel carbon credits nodig. Voor ICAO dus aanleiding om de criteria te herzien en alle mogelijke programma’s nu vast uit te nodigen voor accreditatie en zelfs ‘oude’ credits uit het CDM lijken te worden toegestaan. Maar de meest bizarre regel is nog wel dat zogenaamde clean oilals maatregel toegevoegd is. Wat is dan ‘clean oil’ volgens ICAO? Als bij de productie van kerosine groene stroom gebruikt wordt hoeft deze kerosine niet meegeteld te worden in de berekening van de emissies. In deze tijd waarin iedereen wordt gevraagd zijn best te doen is dit een belachelijke maatregel. Kom op, dit kan en moet toch beter? 

Ontdek hoe wij jouw organisatie
kunnen helpen naar Zero CO2

Download onze brochure
×